AI eet het vakmanschap op

We geven steeds vaker het creatieve knutselwerk uit handen — niet aan een siair, niet aan een junior, maar aan een algoritme dat niets voelt, niets weet, en alles kan imiteren. Joost Marsman waarschuwt: wie zijn creatieve beslissingen outsourct naar AI, verliest uiteindelijk zijn hand. En daarmee zijn ziel. Maar niemand luistert, want het is zo verdomd handig.
Want waarom vier uur zwoegen over een pitch als een tool in drie seconden iets oplevert dat ‘goed genoeg’ is? Waarom een script herzien als je AI kunt laten genereren wat ‘lijkt op iets dat iemand zou schrijven’? De productiviteit stijgt, de uren dalen, de klant is blij. Maar wat er overblijft, is een wereld waarin niemand nog weet waarom iets werkt — of juist niet. Omdat niemand het echt heeft gemaakt.
Marsman ziet het als een soort atrofie van het oordeel. Je hersenweefsel dat verandert in een slijmerige interface tussen prompt en output. Je leert niet meer fouten maken, want de machine corrigeert je voordat je iets durft te bedenken. Je leert niet meer herkennen wat origineel is, want alles is al een echo van getrainde data. En uiteindelijk word je geen slechtere maker — je wordt onmisbaar, maar irrelevant. Een besturingssysteem zonder visie.
Kijk naar de reclamebranche: campagnes worden geoptimaliseerd, niet bedacht. Pitchdecks worden samengesteld, niet geschreven. En de creatieve directeur? Die past alleen nog de kern van de kern van de kern toe — als een soort rituele handeling. Maar het vuur is weg. De ongemakkelijke discussie, de wanhoop van een deadline, de brute intuïtie die op het laatste moment een idee redt — verdwenen. In ruil voor efficiëntie. Voor veiligheid. Voor ‘goed genoeg’.
Maar wie wint erop? De klant? De consument? Nee. De tool. En degenen die hem verkopen. AI is geen hulpmiddel meer — het is een concurrent die geen salaris wil, geen feedback nodig heeft, en nooit ziek is. En die jouw werk geleidelijk vervangt, terwijl jij denkt dat je gewoon efficiënter werkt.
De ironie? We bouwen slimme systemen terwijl we zelf dommer worden. We verliezen het vakmanschap niet door luiheid — maar door succes. Want als het werkt, stel je geen vragen. En als niemand meer de vragen stelt, is het einde van de creatieve industrie niet een klap — maar een fluistering.
En dan is het te laat.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business